مجموعه دروغ ها 4 اكتبر با حضور گلشيفته فراهاني و ساير ستارگان فيلم اكران مي شود.

تمجيد ريدلي اسکات و دي کاپريو از بازي گلشيفته فراهاني

دي کاپريو : گلشيفته يک بازيگر خارق العاده است.

همزمان با انتشار تصاوير جديد از فيلم «مجموعه دروغ ها» ساخته جديد ريدلي اسکات، اطلاعات و اظهارنظرهاي جديدي درباره اين فيلم از سوي سازندگان آن ديروز در منابع خبري مختلف منتشر شد. در حالي که گلشيفته فراهاني اين روزها در سوئد به سر مي برد و همراه عوامل سازنده فيلم «سنتوري» داريوش مهرجويي و وحيده محمدي فر در جشنواره «ياري» اين کشور شرکت کرده است، مسوولان امور تبليغي و اطلاع رساني کمپاني وارنر پخش کننده فيلم «مجموعه دروغ ها» طي روزهاي گذشته اطلاعات جديدي درباره اين فيلم در اختيار رسانه هاي خبري قرار دادند. در فاصله کمتر از دو هفته تا اکران فيلم کمپاني وارنر علاوه بر ايجاد تغييراتي در سايت رسمي فيلم، عکس هاي جديدي از فيلم در کنار نظرات سازندگان فيلم درباره نحوه ساخت فيلم منتشر شده است. همچنين چند رسانه ديگر هم به انجام گفت وگوهايي با عوامل پرداختند گلشيفته فراهاني هم جزء آنها است. با اطلاعات جديد منتشره مشخص شد شخصيت «عايشه» به طور قطع يک پرستار ايراني- اردني مقيم امان (پايتخت اردن) است که در يک کلينيک محلي مخصوص پناهندگان فعاليت مي کند. همان طور که پيش از اين در روزنامه اعتماد نوشته شده بود شخصيت عايشه تغيير يافته شخصيت «آليس» در کتاب اقتباس شده براي فيلم است که ويليام موناهان فيلمنامه نويس با مشورت ديويد ايگناشس نويسنده کتاب آن را در قالب يک دختر ايراني- اردني تصوير کرده است. برخورد لئوناردو دي کاپريو با گلشيفته فراهاني در فيلم هنگامي رخ مي دهد که شخصيت راجر فريس مامور اطلاعاتي بلندپايه سيا در جريان ماموريتش براي به دام انداختن تروريست معروف «سليمان» مجروح مي شود و در کلينيکي که فراهاني در آن کار مي کند بستري مي شود. ريدلي اسکات کارگردان معروف فيلم ديروز درباره نحوه انتخاب فراهاني براي نقش عايشه گفت؛ «ما خيلي خوشبخت بوديم که او را به دست آورديم. گلشيفته يکي از مهم ترين بازيگران زن ايراني است. من او را نخستين بار در يک نوار ويدئويي که فيلمي از او داشت، ديدم که بسيار تاثيرگذار بود. بسيار فوق العاده و يک بازيگر کلاسيک کامل بود. بعد سرانجام توانستيم او را از نزديک ببينيم. انرژي خاصي داشت که توصيفش مشکل است.» اسکات با اين توصيف که «از او انرژي و شور خاصي تراوش کرد» از زيبايي خاص فراهاني و اينکه «دوربين واقعاً او را دوست دارد» صحبت مي کند. فراهاني هم در اين گفت وگو که امانوئل لوي آن را انجام داده است در توصيف شخصيت عايشه مي گويد؛ «عايشه يک پرستار است اما عملاً به اندازه يک پزشک آگاهي دارد. در آغاز او فريس را جالب مي يابد اما به صورت جدي به او توجه نمي کند. وقتي کشف مي کند که او يک قلب رئوف دارد به خودش اجازه درگيري بيشتر مي دهد.» امانوئل لوي در گزارش اش اين نکته را مورد تاکيد قرار داده که ويژگي هاي مذهبي مسلمانان بر ارتباط بين شخصيت هاي فريس و عايشه سايه افکنده و سازندگان فيلم نيز اين نکته را مورد توجه قرار داده اند. آنچنان که شخصيت عايشه با بازي فراهاني از تماس با دي کاپريو خودداري مي کند. در اين باره ريدلي اسکات توضيح داده است؛ «فريس حتي نمي تواند با عايشه دست بدهد چون مي داند که اين موضوع مي تواند براي او خيلي بد باشد.» در ادامه گزارش صحبت هاي لئوناردو دي کاپريو درباره گلشيفته آمده که در نوع خود جالب است. دي کاپريو گفته است؛ «گلشيفته يک بازيگر خارق العاده است. بخشي از ناآگاهي او نسبت بر روابط زنان و مردان در فيلم هاي غربي بر روابط فريس و عايشه سايه افکنده که او به خوبي از عهده اجراي آن برآمده است. فريس احساس نزديکي بسيار زيادي به عايشه دارد. او بسيار به فرهنگ عايشه و سنت او احترام مي گذارد و براي توسعه ارتباطش با او فعاليت مي کند.» «لئو بسيار بزرگ بود.» اين شروع صحبت هاي گلشيفته درباره دي کاپريو است که چنين ادامه پيدا مي کند؛ «او بسيار بخشنده بود و به من احساس راحتي کامل مي داد. او واقعاً به من کمک زيادي کرد. همکاري با او براي من افتخار بزرگي بود.» صحبت هاي تهيه کننده اجرايي درباره بازي گلشيفته و دي کاپريو پايان دهنده اين گزارش است که از حاصل فوق العاده اين ترکيب صحبت کرده است. جمعه 10 اکتبر (19 مهر) اکران رسمي فيلم شروع مي شود در حالي که نمايش هاي ويژه افتتاحيه فيلم از هفته آينده آغاز مي شود. ظاهراً نيويورک اولين مقصد عوامل است که فراهاني نيز در آن حاضر خواهد بود.

منبع : imdb

گلشیفته فراهانی در فيلمي به کارگردانی ریدلی اسکات در نقش یک پرستار ایرانی در مقابل دی کاپریو و راسل كرو بازی كرد.

روز جمعه 10 اکتبر 2008 برابر با 19 مهرماه سال 1387 نمايش فيلمي در سينماهاي امريکا و انگلستان آغاز مي شود که به واسطه يک ويژگي مهم براي ايرانيان جذاب و مهم است. «مجموعه دروغ ها» جديدترين فيلم کارگردان کهنه کار سينماي امريکا ريدلي اسکات در اين روز به پرده سينماها مي رود که نام يک بازيگر شناخته شده سينماي ايران در ميان اسامي دست اندرکاران آن به چشم مي خورد؛ گلشيفته فراهاني

پس از آنکه سايت سينمايي معتبر imdb حدود 10 روز پيش نام گلشيفته فراهاني را به جمع بازيگران اين فيلم اضافه کرد، کمپاني برادران وارنر هم چهارشنبه شب در تريلر جديدي که از فيلم منتشر کرد تصاويري از بازي فراهاني را قرار داد تا سرانجام شايعه يي که يک سال است در محافل سينمايي و رسانه يي به گوش مي رسد، تاييد شود. سايت imdb هنوز توضيحي درباره نقش فراهاني و نام شخصيتي که او آن را ايفا مي کند ارائه نداده است اما تا پيش از اين از درج نام اين بازيگر در ليست دست اندرکاران فيلم «مجموعه دروغ ها» با نام اصلي Body of lies خودداري مي کرد.

فيلم بر مبناي کتابي به همين نام نوشته ديويد ايگناتيوس يادداشت نويس معروف روزنامه واشنگتن پست ساخته شده است. اين کتاب آوريل سال 2007 به بازار آمد و بلافاصله حقوق سينمايي آن توسط کمپاني معروف برادران وارنر خريداري شد. رمان «مجموعه دروغ ها» مضموني در ارتباط با مبارزه با تروريسم دارد و داستان يک مامور سيا به نام راجر فريس است که براي پيدا کردن يک تروريست مهم از سران القاعده به نام «سليمان» به اردن مي رود. کتاب تا حدودي به نقد سياست هاي مداخله گرايانه آمريکا مي پردازد و در مجموع اثر منتقدانه يي محسوب مي شود. در برگردان سينمايي اين رمان تغييراتي ايجاد مي شود که يکي از مهم ترين آنها اضافه شدن شخصيتي به نام «عايشه» است که در داستان اصلي با نام «آليس» وجود داشت. شخصيتي که قهرمان داستان در جريان پيدا کردن سليمان دلباخته اش مي شود. ويليام موناهان فيلمنامه نويس اسکاربرده به خاطر فيلم معروف «مردگان» مارتين اسکورسيزي که کار بازنويسي و اقتباس از داستان اصلي را برعهده داشته، شخصيت عايشه را در قالب يک پرستار تصوير کرده که البته هنوز جزئيات کامل آن مشخص نيست. گلشيفته فراهاني ايفاگر اين نقش است در حالي که نقش نخست فيلم را لئوناردو دي کاپريو بازي مي کند و راسل کرو هم بازيگر نقش مهم ديگري در فيلم است. فيلمبرداري فيلم سال گذشته آغاز شد و بخش هاي مربوط به اردن در شهر رباط مراکش فيلمبرداري شده است. گفته مي شود بعد از انتخاب گلشيفته فراهاني براي بازي در فيلم سازندگان آن تغييراتي در فيلمنامه اوليه انجام داده اند تا حضور فراهاني در فيلم با موازين خاص حقوقي و قانوني کشور در تضاد نباشد. ريدلي اسکات کارگردان کهنه کار انگليسي در فيلم هايش همواره تلاش داشته نگاهي چندجانبه به مضامين داشته باشد و گواه آن فيلم معروف «ملکوت آسمان» است که در آن تصويري واقع گرايانه از مسلمانان ارائه و به طور ضمني از صلاح الدين ايوبي ستايش مي شود. حضور بازيگران ايراني در فيلم هاي هاليوودي سابقه طولاني دارد اما در چند سال اخير تعدادي از بازيگران فعال فعلي سينماي ايران امکان حضور در چند فيلم مهم هاليوود را يافته اند که مهم ترين آنها همايون ارشادي است که سال گذشته فيلم «بادبادک باز» با بازي او در سينماهاي جهان اکران شد. او هم اينک مشغول بازي در فيلم جديد الخاندرو آمه نابار با نام «آگورا» است. با اين همه حضور فراهاني در فيلم جديد ريدلي اسکات که بسياري از اکنون آن را از شانس هاي مسلم اسکار 2009 مي دانند سرفصل جديدي در حضور بازيگران سينماي ايران در عرصه هاي بين المللي خواهد گشود.

 همچنین در لينك زير نام گلشیفته را در کستینگ فیلم می توانید ببینید:

http://www.imdb.com/title/tt0758774/

جایگاه مادر در سینمای ایران/

عبور مادران سینمای ایران از قالب‌های محدود روزمره

شخصیت مادر در فیلم‌های سینمایی ایرانی سیری تدریجی از دوران سنتی به عصر مدرن داشته و حاصل این دوران گذار حضور زنانی مستقل در عرصه سینمای ایران است که گامی در سنت و گامی در مدرنیته دارند.

برای تحلیل کاراکترهای مادر در فیلم های سینمای ایران با توجه به سیری که جامعه در طی این سه دهه داشته و عواملی چون گذر از دوره‌های تاریخی، نشانه‌های ورود به عصر مدرنیته و بروز آن در مناسبات و روابط اجتماعی و طبعا آسیب شناسی رفتاری، این کاراکتر هم نمودی متفاوت در فیلم ها داشته و می‌توان رویکرد به این کاراکتر را واجد چند نقطه برجسته اساسی دانست. مادر سنتی اولین و ابتدایی‌ترین تعریف و نمود مادر در فیلم های سینمایی این کاراکتر در سینمای ماست. مادری با ویژگی‌های صرف مادر بودن که جلوه‌های انسانی او در فداکاری صرف و بدون چشمداشت خلاصه می‌شود. مادری که مستقل نیست و وابستگی‌های مادی و سنتی است که او را به عنوان مرکز و هسته اصلی خانه و خانواده حفظ می‌کند. به همین سادگی این مادر با نگاهی ورای جنسیت به کلی منکر بخش زنانه مادر است و اگر در موقعیتی تضعیف شده چون از دست دادن شوهر، تنها ماندن و ... قرار می‌گیرد به احیاء خصوصیات زنانه خود نمی‌پردازد. این مادر اگر هم تنهاست ناشی از جدایی که کنشی سنت‌شکن تعبیر می‌شود، نیست. بلکه مطمئناً مرد او را ترک کرده و سنت هم حکم می‌کند او به امور فرزندانش برسد تا بالاخره سر و کله مرد نادم و پشیمان پیدا شود یا از زندان یا از گمراهی.مادر مدرن به نوعی نقطه مقابل مادر سنتی قرار می‌گیرد. مادری که محصول عصر مدرنیته است و دغدغه‌هایی ورای سیر کردن شکم فرزندان، خوشبختی و آسایش آنها دارد و مفهوم فداکاری برای او برابر با نفی هویت زنانه خود نیست. این مادر اگر هم دنباله رو جریانات سیاسی و پیشرو نباشد، به گونه‌ای دغدغه‌های ورای روزمره دارد و دستی بر نوشتن داشتن عام‌ترین نمود رفتاری اوست. به علاوه درگیری های عاطفی این مادر به خصوص در موقعیت ترک شدگی که موقعیت آشنا برای مقطع مدرنیته است، به نوعی با دوگانگی او در ارجحیت وجوه مادرانه ـ زنانه همراه می شود و در نهایت آنچه برجسته می شود قدرت انتخابگری است که زن به خود اختصاص داده است. مادر مستقل حد فاصل دو گونه قبلی مادر قرار می‌گیرد. مادری که به تعبیری یک گام در سنت و گامی دیگر در مدرنیته دارد. مادری که در عین بها دادن به مولفه‌های مادرانه خود و اهمیتی که برای حفظ کانون خانواده قائل است، با پشتوانه شخصیتی که می‌تواند برخاسته از استقلال مالی و اشتغال او به کار باشد، قادر به تحکیم قوانین خود در محدوده خانواده است. هر چند نصفه و نیمه و از همه مهمتر اگر هم وجوه زنانه خود را نفی می‌کند، این انکار از موضع قدرت و خودخواسته است نه موضع ضعف مادر سنتی. "باشو، غریبه کوچک" بهرام بیضایی از نمونه‌های مادرانی است که می‌توان به نوعی مستقل و مدیون خصوصیات تیپیک خاص دانست که از دوران گذار می‌آید. مادری که در نبود مرد، خانه و بچه ها را اداره می‌کند. ولی قدرت تعیین کنندگی خاصی دارد که در پذیرش یک بچه غریبه نمود پیدا می‌کند. واکنش او به نگاه بسته و محدود اهالی روستا که حضور باشو را در اجتماع کوچک خود پذیرا نیستند و با آغاز پچپچه ها واکنش نشان می‌دهند، به نوعی کنشی است مستقل که از یک زن روستایی در موقعیت تنها ماندن که معمولاً قدرت انتخاب را از زن سلب می‌کند تأثیرگذار است. "مادر" مرحوم علی حاتمی از گونه مادرهای سنتی است که دغدغه‌هایش هم کاملاً مطابق همین رویکرد است. مادری که دغدغه‌ای جز دور هم جمع بودن فرزندان، خوشبختی و عاقبت به خیری آنها ندارد. اما همین انگیزه به قدری قوی است که موقعیت خطیر او را در روزهای پایانی زندگی برجسته کرده و آنها را به کنشی نامتعارف وامی‌دارد که به نوعی سنت‌شکن و نشدنی هم هست. دور هم جمع شدن فرزندانی که فاصله‌های شخصیتی عمیق با هم دارند و حضورشان در کنار هم تنها ناشی از خواسته و میل مادر است. اینگونه است که رفتاری برخاسته از سنت بدل به کنشی سنت شکنانه می‌شود و حضور پسر عرب هم به این وجه دامن می‌زند. مادری که پسری که شوهر در تبعید صاحبش شده را میان فرزندان خود جای می‌دهد و رفتاری که با او دارد به نوعی غیرسنتی است. خون‌بازی"مسافران" بهرام بیضایی هم به نوعی متأثر از حضور و باور مادر سنتی است که این بار باور خود را به تأیید جمع می‌رساند و این تأثیر به قدری قوت پیدا می‌کند که حضور مردگان را واقعی جلوه می‌دهد. مادربزرگ این فیلم هر چند تفکرات و باورهای کهن و به نوعی ریشه‌دار در فرهنگی دارد که با زندگی ماشینی و عینی همخوانی ندارد، ولی همان خاستگاه اصیل و به نوعی ریشه‌دار است که ضامن عملی شدن باورهای ذهنی او می‌شود. این جایگاه خطیر جز از موضع مادر بودن او می‌تواند مفهوم پیدا کند؟ "شب یلدا" کیومرث پوراحمد را باید از حضورهای متفاوت مادر سنتی محسوب کرد. این بار با مادری سر و کار داریم که هر چند نگرانی‌هایش منحصر به فرزند و زندگی اوست، ولی وقتی با حضورش در کنار او نمی‌تواند چیزی را عوض کند و در واقع او را از انزوا خارج کند، به کما می‌رود. با کما رفتن مادر است که حامد از پیله خودخواسته خارج می‌شود تا به تنهایی و آثار مخرب آن پایان دهد و روشنایی و عشق را به زندگی خود دوباره فراخواند. "لیلا" داریوش مهرجویی را می‌توان تنها مادری نامید که بدون توانایی مادر شدن، شایسته قرار گرفتن در فهرست مادران نمونه سینمای ایران است. مادری مستقل و به نوعی مدرن که با آگاهی از قطعیت مادرنشدن خود، برای پدر شدن همسرش و صاحب فرزند شدن او به خواستگاری می‌رود. زنی که گره خودآزاری او زخمی از عصر مدرنیته است، ولی با پاسداشت فرزند و مقام مادرانگی به گونه‌ای سرسلسله همه مادران سینمای ایران قرار می‌گیرد. "بانوی اردیبهشت" رخشان بنی‌اعتماد تصویرگر مادر مستقل دوره مدرن است. مادری که جامعه و مردم قصد خط بطلان کشیدن بر ویژگی‌ها و حقوق زنانه‌اش را دارند. اما او یاد می‌گیرد چطور خود و زن بودن را در کنار مادر بودن باور کند و به دیگران هم بقبولاند. مادری که با ترک شدن از سوی همسر رابطه عاطفی جدیدی را تجربه می‌کند و مشغله‌ای دارد که او را فراتر از روزمره و خانه به تلاش وامی‌دارد. او پسر نوجوانی دارد که به نمایندگی از جامعه سنتی او را فقط یک مادر می‌خواهد و ... نمادین‌ترین کنش فروغ در انتهای فیلم این است که پشت تلفن خود را معرفی می‌کند (من فروغ هستم). "زیر پوست شهر" رخشان بنی‌اعتماد نمونه تمام و کمال زن مستقل است. زنی که با استقلال شغلی گامی در سنت و گامی در مدرنیته دارد و دغدغه او تنها دور هم جمع کردن افراد خانواده در کنار هم خلاصه می‌شود. مادری که دغدغه‌های سیاسی، عاطفی و مالی مردان اطرافش در مقابل تلاش او برای بقا خانواده رنگ می‌بازد. زنی که می‌تواند از سر قدرت به مردش نه بگوید، مادری که دلسوز است اما نه محض و نه با معیارهای در دسترس ... یادتان است چگونه دختر حامله کتک خورده‌اش را به خانه شوهر بازگرداند؟ "گیلانه" رخشان بنی‌اعتماد نمونه تمام و کمال مادر سنتی است. مادری که فیلم فقط بر جلوه‌های فداکارانه وی متمرکز می شود. مادری که در عین ناتوانی پسرش اسماعیل، دل به ازدواج او بسته و در اوج ناامیدی روزنه‌ای بسته پیدا می کند. پیدا شدن زن شهیدی که هر سال برای زیارت مزار همسر شهیدش به آن روستا می‌آید، بیش از هر چیز تصویر رویای ذهنی اوست تا یک واقعیت عینی و همان روزنه بسته! "مهمان مامان" داریوش مهرجویی را باید مهمانی برای برجسته شدن یک مادر سنتی قلمداد کرد. مادری که بدون آنکه قدرت تعیین کنندگی خاصی داشته باشد، به نوعی شکست خورده می‌خواهد بر همه چیز و همه کس تأثیر بگذارد. اما واقعیت این است که بر افراد خانواده و همسایه هایش هم نتوانسته تأثیر بگذارد. مادری که بزرگترین انگیزه‌اش غذای خوب دادن به مهمان‌هاست. "میم مثل مادر" مرحوم رسول ملاقلی‌پور به نوعی رویکردی سنتی دارد به مادر امروز. هر چند فیلم سعی دارد وجوه زنانه مادر را هم در این گونه مادر سنتی به نوعی لحاظ کند و درگیری‌های ذهنی او را به تصویر بکشد، اما کاراکتر سپیده بسيار زيبا و توانا و قوي مادر بودن و مادر ماندن را نشان داد. میم مثل مادر "خون بازی" رخشان بنی‌اعتماد هر چند تصویری از یک مادر مدرن، تک افتاده، درگیر با مناسبات روز جامعه است که درگیری عاطفی دارد و بار اعتیاد دختر جوانش را هم به دوش می‌کشد، ولی به نظر می‌آید رویکرد مدرن به مادر سنتی در این فیلم موجب شده به نوعی شاهد حضور همان مادر سنتی این بار بر بستر مخرب اعتیاد باشیم که نیاز فرزندش را فراهم می‌کند، حتی به بهایی جبران ناپذیر. "به همین سادگی" رضا میرکریمی را می‌توان تصویری تمام و کمال از مادر درگیر در قالب سنتی دانست که محدودیت‌های قالب کلیشه‌ای خود را برنمی‌تابد و هوای پرواز در سر دارد. جذابیت طاهره و آنچه او را در این محدوده سمپات‌تر از هر مادر سنتی جلوه می‌دهد، این است که هوای تازه‌ای که او می‌طلبد به مرزهای ممنوع و غیر اخلاقی تعبیر نشده است. اینجاست که مخاطب به فراخور ذهنیت خود می‌تواند از تردید و حال بد طاهره تعبیری کند و در عین حال به تقدس و جایگاه و مقام مادرانه او لطمه‌ای وارد نشود. مادری که امروز در مناسبات جامعه مدرن به نوعی ارتباطش با بچه‌ها، شوهر و افراد جامعه قطع شده و می‌خواهد فراتر از تصویر محدود شونده خود حرکتی کند که ... نمی‌داند چیست!

«در باره الي..» در شمال كليد خورد

اصغر فرهادي پس از فيلم تحسين شده و پر فروش « چهار شنبه سوري» بيشتر وقت خود را صرف نگارش فيلمنامه كرد كه ما حصل آن فيلمنامه هاي «كنعان»، «دايره زنگي» بود كه به ترتيب توسط ماني حقيقي و پرسيا بخت آور به تصوير در آمدند.او در اين ميان براي مسعود كيميايي هم سيناپس فيلم نوشت « محاكمه در خيابان» را هم نوشت و در عين حال سرگرم تكميل و نگارش فيلمنامه چهارمين اثر سينمايي اش با نام «درباره الي...» نيز بود. فيلمي كه او اين روزها در شمال كشور مشغول فيلمبرداري آن است.او در اين فيلم براي سومين بار با ترانه عليدوستي و ماني حقيقي همكاري مي كند. ترانه كه به مانند دوكار قبلي بازيگر فيلم است ؛ اما ماني حقيقي كه دو همكاري قبلي اش با فرهادي به عنوان فيلمنامه نويس بود در اين پروژه در مقام بازيگر در فيلم اين كارگردان حاضر شده است.در فيلم« درباره الي...» علاوه برحقيقي يك فيلمنامه نويس ديگر هم بازي دارد و او پيمان معادي است كه نگارش فيلمنامه هايي چون «آواز قو»، «عطش»،«كافه ستاره»و... را در كارنامه خود دارد. گلشيفته فراهاني،ترانه علیدوستی  شهاب حسيني، مريلا زارعي، رعنا آزادي ور، احمد مهرانفر و صابرابر بازيگراني هستند كه همراه با فرزين صابربهلولي، متين فتورچي،آينار آناهيد و فاطمه شور مج بازيگران خردسال در اين فيلم به ايفاي نقش مي پردازند. فرهادي در چهارمين اثر سينمايي خود به روايت زندگي چند خانواده پرداخته كه براي گذراندن تعطيلاتي سه روزه به شمال كشور سفر كرده اند. فرهادي علاوه برنگارش و كارگرداني تهيه كنندگي كار هم برعهده دارد و موسسه فرهنگي و هنري سيماي مهر به همراه سيد محمود رضوي به عنوان سرمايه گذار در امر تهيه او را همراهي مي كنند. مدير فيلمبرداري:حسين جعفريان،مدير صدابرداري:حسن زاهدي، طراح گريم:مهردادميركياني، مدير توليد:محمد صادق آذين، دستيار اول كارگردان و برنامه ريز:حميد رضا قرباني، دستيار دوم:احسان بيگلري، منشي صحنه: مريم نراقي، عكاس: سياوش نقشبندي ديگر عوامل توليد اين اثر هستند

«از عشق مردن» با كريمي و تهراني

    
    
    
    از عشق مردن نام اولين فيلم بلند بيژن بيرنگ است كه به طور مستقل در حال تهيه آن است كارگردان معروف سينماي ايران بيژن بيرنگ، در ساخت همه فيلم‌هايش با مسعود رسام همكاري داشته و اين بار به طور مستقل در حال ساخت فيلم جديدش است.
    

    «از عشق مردن» فيلمي اجتماعي، عاشقانه و متافيزيكي و شاعرانه است. فيلم‌نامه اين فيلم كه توسط بيژن بيرنگ نوشته شده است درباره زندگي دو زوج جوان است كه با سفر به برخي از شهرهاي ايران با حوادث عجيبي روبه‌رو مي‌شوند.
    
    فيلم سينمايي از عشق مردن به كارگرداني بيژن بيرنگ هم اكنون در مرحله پيش توليد قرار دارد و به احتمال زياد مراحل ساخت و فيلمبرداري آن از فروردين سال آينده آغاز مي‌شود. بيژن بيرنگ كارگردان سينما با بيان اين‌كه اين فيلم سينمايي در نوع خودش مي‌تواند جذاب باشد، در مورد انتخاب بازيگران اين فيلم گفت: هنوز بازيگران آن مشخص نشده‌اند اما در نظر داريم از حضور هديه تهراني و نيكي كريمي در توليد اين فيلم استفاده كنيم و اين براي اولين‌بار است كه از دو بازيگر مطرح همچون هديه تهراني و نيكي كريمي دركنار هم و با ايفاي دو نقش اصلي، استفاده مي‌شود.
    
    ‌بيژن بيرنگ درباره لوكيشن‌هاي اين فيلم گفت: بخش‌هاي مختلفي از آن در تهران و همچنين قسمتي از آن در گردنه‌هاي حيران بين آستارا و اردبيل فيلمبرداري مي‌شود. همچنين درباره عوامل سازنده اين فيلم گفت: تهيه‌كنندگي آن برعهده امير سمواتي، دستيار كارگردان ايرج حبشي، مدير توليد اين پروژه شمس‌الدين براتي هستند و ساخت موسيقي آن هم بر عهده علي بيرنگ گذاشته شده است و چون ويژگي اين فيلم ايجاب مي‌كند كه بخش‌هاي از موسيقي آن قبل از ساخت، آماده شود لذا هم‌اينك علي بيرنگ مشغول ساخت موسيقي فيلم است.
    
    اين فيلم قرار است به‌طور مشترك توسط بنياد سينمايي فارابي و شركت نفت تهيه شود كه البته صحبت‌هايي هم براي توليد اين فيلم در خارج از كشور بوده اما به خاطر تقبل هزينه‌هاي بالاي اين كار، از آن صرف‌‌نظر شده است. 

 

ساخت سريال «پروين اعتصامي» با اقتباس

 «پوران درخشنده»

    
    
    پوران درخشنده سريال «پروين اعتصامي» را بر اساس كتاب «خانوم كوچيك» براي مركز سيمافيلم خواهد ساخت.
     به گزارشفارس به نقل از روابط عمومي سيما فيلم، درخشنده اين روزها به عنوان عضوي از هيئت انتخاب بيست و ششمين دوره جشنواره بين المللي فيلم فجر، در كنار هشت نفر ديگر از اعضاي شوراي انتخاب ، سخت در حال تماشاي فيلم‌هاي رسيده به دبيرخانه است.

    اين كارگردان، پس از ساخت «بچه‌هاي ابدي» در سال گذشته ـ كه به حضور كودكان معلول در خانواده مي پرداخت ـ و اكران آن در سال جاري، فيلم ديگري نساخته و قصد دارد كه با پايان يافتن مراحل نگارش سريال «پروين اعتصامي»، آن را مقابل دوربين ببرد.
    از اين رو، سهيلا علوي‌زاده مدتي است در حال نوشتن فيلمنامه اين سريال 13 قسمتي با اقتباس از كتاب «خانوم كوچيك» است كه خود آن را به نگارش در آورده است.
    علوي‌زاده در راستاي تحقيقات خود در زمينه زندگي پروين اعتصامي، شاعره معاصر، ابتدا در حال نگارش خلاصه قسمت هاي مختلف فيلمنامه است تا پس از منسجم شدن آن، به بسط و گسترش داستان بپردازد. اين نويسنده تا كنون 6 ماه و اندي است كه سرگرم نگارش فيلمنامه اين سريال است.
    وي در كتاب خود «خانوم كوچيك» داستان زندگي پروين از نوجواني تا مرگ را از زبان دختر فقيري به نام اقدس روايت مي كند كه طي يك اتفاق به منزل پدري خانوم كوچيك راه مي يابد و تا سال هاي پاياني عمر وي نيز با او در ارتباط است. البته علوي زاده به جهت قوام يافتن سريال، به تحقيقات متعدد و گسترده اي دست زده تا بتواند اثري درخور اين شاعره ـ كه مي تواند الگويي براي نسل جوان به شمار آيد ـ خلق كند.
    جالب است بدانيد كه پوران درخشنده، طي گفت وگوي كوتاهي، همزمان در جلسه شوراي انتخاب جشنواره، ضمن تأييد حضورش به عنوان كارگردان در پروژه «پروين اعتصامي»، ابراز اميدواري نمود كه در آخرين جلسات بازبيني فيلم كه امروز برگزار مي شود، هيئت انتخاب جشنواره بتوانند تا پايان زمان باقي مانده، نتايج اوليه را اعلام نمايند.

 

با آرزوي اجراي "سهراب‌كشي" بهرام بيضايي

 از "افرا" گفت

    
    
    
    
    در حاليكه چهارده شب از اجراي "افرا" سپري شده است و 22 شب از اجراي آن باقي مانده است، بهرام بيضايي امروز ـ دوم بهمن ماه ـ در يك نشست خبري دو ساعته از "افرا"، نمايش "سهراب كشي" كه آرزوي اجراي آن را دارد سخن گفت و انتقاد كرد از نحوه‌ي بازسازي تئاتر شهر و اظهار اميدواري كرد كه شرايط ساخت فيلم "وقتي همه در خواب بوديم" فراهم شود.
    به گزارش (ايسنا)، بيضايي معتقد است: نمايش "افرا" به فرهنگي تعلق دارد كه در آن گفت‌وگو وجود ندارد.
    
    فرهنگ ما مبتني بر تك‌گويي است
    نويسنده و كارگردان نمايش "افرا" كه ساعاتي قبل در تالار وحدت در نشست پرسش و پاسخ اين نمايش سخن مي‌گفت، ادامه داد: از زمان نوجواني اين حس در من وجود داشت، كه فرهنگ ما مبتني بر تك‌گويي است و برخلاف تئاترهاي فرنگي كه ديالوگ محور نمايش است، نمايش‌هاي ما بر تك‌گويي مبتني است.
    او خاطرنشان كرد: در گذشته‌هاي دور اين اعتقاد وجود داشت كه سكوت بزرگ‌ترين خداي ما ايرانيان است و هنوز هم ما در همين شرايط به سر مي‌بريم. از تولد تا مرگ خود نمي‌توانيم افكارمان را همان‌گونه كه هستند بيان كنيم و بيشتر زندگي ما تك‌گويي‌هاي ما با خودمان است. اين‌چنين است كه تعدادي از نمايش‌نامه‌هاي من همانند "افرا" بر تك‌گويي شخصيت‌ها مبتني است.
    به گفته بيضايي؛ اگر در نمايش "افرا" ديالوگي برقرار مي‌شود، اتفاقي است و اصولا "افرا" نمايش سرزمين ماست كه مردمانمان خلع فكر شده‌اند. درحالي كه كودكان كشورهاي ديگر مي‌توانند به راحتي سخن بگويند، زيرا هرگز تصور نمي‌كنند بيان افكارشان باعث مي‌شود كه دردسري برايشان به وجود بيايد. اما حرف‌زدن ما به معناي آن است كه چيزي را پنهان مي‌كنيم، بنابراين نمايش "افرا" هم به همين فرهنگ تعلق دارد.
    
    پيش از آشنايي با گروتوفسكي ....
    او درباره تأثيرپذيري‌اش از "گروتوفسكي" و تئاتر بي‌چيز هم توضيح داد: پيش از آن‌كه "گروتوفسكي" را بشناسم، در جامعه‌اي به دنيا آمده‌ايم كه تمام تئاترهايش بي‌چيز بوده است. تعزيه، تخت حوضي و ديگر آيين‌هاي نمايش ايراني اگر در جايگاه درست خود اجرا شوند، همه نمايش‌هايي بي‌چيز هستند و نمايش "افرا" هم از همين آثار بهره گرفته است.
    بيضايي ادامه داد: اواسط دهه 50 زماني‌كه در دانشكده هنرهاي زيبا تدريس مي‌كردم، با افكار "گروتوفسكي" و "پيتر بروك" آشنا شديم و آن‌ها همان مطالبي را درباره تئاتر ايران مي‌گويند، كه پيش از اين من در كتاب "نمايش در ايران" به آن‌ها پرداخته بودم.
    
    تئاتر ما رشد نكرد
    اين كارگردان تئاتر ادامه داد: ما صاحب تئاتر توانا و بسيار بزرگي بوديم كه رشد نكرد و نتوانست مقدمه كاري ما در دوره بعدي باشد، چراكه تعزيه ما با كم‌ترين امكانات زير زمين، زمين و عرش را به يكديگر پيوند مي‌زند و "افرا" هم از همين آثار بهره گرفته است.
    به گزارش ايسنا، اين هنرمند در بخش ديگري از اين جلسه درباره‌ي رويكرد اسطوره‌اي در "افرا" با بيان اينكه يكي از وجوه اين نمايش درباره اكثريتي است كه اقليت يا قرباني خود را انتخاب مي‌كنند، تصريح كرد: در اين اثر همه آدم‌ها قرباني شرايطي هستند كه در آن به دنيا آمده و زندگي‌ كرده‌اند. جامعه آن‌ها چيز بيشتري به آن‌ها نداده است. در اين ميان اكثريت آموخته كه چگونه قرباني خود را انتخاب كنند.
    
    آنچه در افرا روايت مي‌شود امروزي است
    بيضايي در پاسخ به پرسشي درباره منسوخ‌شدن مفاهيم مطرح‌شده در "افرا" هم مطرح كرد: اگر فكر مي‌كردم اين مفاهيم منسوخ و كهنه شده‌اند، اين نمايش را اجرا نمي‌كردم. اما معتقدم كه مفاهيم هرگز قديمي نمي‌شوند و آن‌چه در "افرا" روايت مي‌شود به امروز تعلق دارد، هرچند زمان اين نمايش به سه چهار دهه قبل بازمي‌گردد.
    
    سوسن تسليمي در نگارش افرا همكاري نداشته است
    او با رد همكاري سوسن تسليمي در نگارش نمايش‌نامه "افرا" توضيح داد: اوايل سال 58 نمايش‌نامه‌اي با عنوان "نوشته‌هاي ديواري" به نگارش در آورده بودم كه بيش از 30 قطعه بود كه هركدام از آن‌ها يك تك‌گويي محسوب مي‌شدند، اما شرايط اجراي اين نمايش هرگز پديد نيامد و سعي كردم تك‌گويي‌هاي ديگري را كه قابل اجرا باشند جايگزين آن كنم. بر همين اساس يكي دو پيشنهاد از سوي خانم تسليمي ارايه شد تا اين‌كه سال‌ها بعد يكي از مسوولان ارشاد به من گفت: «كسي با كارگرداني تو مشكلي ندارد و با نوشته‌هاي توست كه مشكلي دارند.» به همين دليل فيلم‌نامه‌اي براساس آن نوشتم و به نام خانم تسليمي ارايه كردم، اما پس از آن، ساخت فيلم هم منتفي شد تا اين‌كه سال‌ها بعد نمايش "افرا" به شكل فعلي به نگارش درآمد.
    
    هرگز تصميم نمي‌گيرم يك نمايش روان‌شناسانه بنويسم
    بيضايي درباره رويكرد روان‌شناسي و جامعه‌شناسي "افرا" هم خاطرنشان كرد: هنگام نوشتن تنها به آن‌چه در درون من رخ مي‌دهد، توجه مي‌كنم. هرگز تصميم نمي‌گيرم يك نمايشنامه اسطوره‌اي يا روان‌شناسي يا جامعه‌شناسانه بنويسم بلكه در اين زمينه‌ها مطالعه كردم كه اين مطالعه هنگام نوشتن خودبه‌خود تأثير خود را مي‌گذارد.
    در ادامه‌ي نشست خبري "افرا"، بهرام بيضايي اظهار اميدواري كرد: بتواند نمايش "سهراب كشي" را به صحنه ببرد.
    
    
    سهراب كشي به بازيگراني نياز دارد كه سه ماه وقت بگذارند
    به گزارش ايسنا، او ادامه داد: اين نمايش زماني مي‌تواند اجرا شود كه بازيگران مورد نياز آن بتوانند سه ماه كامل وقت خود را صرف تمرين و آماده‌سازي آن كنند و آلوده پروژه‌هاي تلويزيوني نشوند.
    او با انتقاد از فرهنگ موجود تئاتري تصريح كرد: در اين فرهنگ بازآموزي هنرمندان انجام نمي‌شود و بسياري از بازيگران ما از اين بازآموزي دور هستند و ترجيح مي‌دهند با حضور در پروژه‌هاي تلويزيوني درآمد بيشتري را كسب كنند.
    
    "افرا" دچار مميزي نشده است
    بيضايي در ادامه نقل قول يكي از سايت‌هاي ايراني خارج از كشور را كه از زبان او اعلام كرده بود، نمايش "سهراب‌كشي" توقيف شده تكذيب كرد و گفت: هرگز در هيچ گفت‌وگويي اعلام نكرده‌ام كه اين نمايش توقيف شده است، همچنان كه نمايش‌نامه آن منتشر شده و در بازار موجود است.
    وي ادامه داد: متأسفانه اين سايت اينترنتي از زبان من مطرح كرده كه "افرا" هم سانسور شده است، درحالي كه اين نمايش‌نامه هم منتشر شده و كاملا قابل مقايسه با اجراي ماست كه هيچ‌گونه تغييري نكرده است و دليل درج اين مطالب براي من نامشخص است.
    بيضايي تاكيد كرد: هر زمان كه كار من سانسور شد به صراحت اعلام كردم و هم‌اكنون هم با همين صراحت اعلام مي‌كنم كه نمايش "افرا" اصلا دچار مميزي نشده است."
    
    ضبط تئاتر به سرمايه بسياري نياز دارد
    او در ادامه درباره عرضه سي‌دي افرا و "شب هزار‌ويكم" هم توضيح داد: ضبط اين نمايش‌ها بسيار دشوار است، زيرا بلافاصله بعد از اتمام اجراي ما برنامه‌ي ديگري برگزار مي‌شود و امكان ضبط اين نمايش وجود ندارد. بنابراين ناچاريم نمايش را هنگام حضور تماشاگران در سالن ضبط كنيم كه در اين شكل نيز امكان دكوپاژ وجود ندارد و تدوين اين‌گونه آثار به سرمايه بسياري نياز دارد كه پرداخت آن از عهده من خارج است، اما اگر سرمايه‌گذاري پيدا شود كه چنين كاري را انجام بدهد، بسيار استقبال مي‌كنم.
    به گزارش ايسنا، او در پاسخ به پرسشي درباره‌ي چگونگي اجراي نمايش "افرا" گفت: به محض آن‌كه چيز تازه‌اي وارد تئاتر ما مي‌شود، جامعه تئاتري درباره آن گيج مي‌شوند، هنگام اجراي نمايش "سلطان مار" و سه نمايش عروسكي نيز عده زيادي به من مي‌گفتند كه اين نمايش‌ها چگونه قابل اجرا خواهند بود. اما اجراي آن‌ها نشان داد كه مي‌توان اين نمايش‌ها را اجرا كرد. در مورد "افرا" هم با همين پرسش روبه‌رو شدم و اجراي اين نمايش در شكل فعلي آن يكي از پيشنهادات موجود براي اجراي افراست. شايد ديگران آن را بهتر بتوانند اجرا كنند و خود من هم اگر در مكان ديگر يا زمان ديگري آن را اجرا كنم حتما متفاوت خواهد بود.
    او درباره تأثيرپذيري نمايش افرا از فيلم داگ ويل گفت: اين فيلم را حدود دو هفته پيش ديدم. اما از آن‌جا كه اين فيلم بعد از نگارش نمايش "افرا" ساخته شده است، بنابراين من نمي‌توانستم تحت تأثير آن باشم.
    
    
    ناگهان تصميم گرفتيم، مدرن شويم
    بيضايي درباره ناهمزماني زبان و تفكر در نمايش "افرا" مطرح كرد: اين نوع ناهم‌زماني در طول اين صدسال در فرهنگ ما وجود داشته است، ما ناگهان تصميم گرفتيم كه مدرن شويم، بدون اين‌كه پيش‌زمينه لازم آن را كسب كرده باشيم. بنابراين آن‌چه را داشتيم از دست داديم و آن‌چه به دست آورديم به شكل درستي اتفاق نيافتاد كه نتايج دلخراشي داشت.
    
    وي اضافه كرد: پيش از مشروط همه يك‌دست بوديم و رعيت شاه اما از زماني‌ كه روشنفكري در ايران آغاز شد و ناگهان دريافتيم كه فرزندان كوروش كبير هستيم و به آن‌ها افتخار كرديم، ناگهان فرهنگ ما دچار دگرگوني شد و به فرهنگي مصرفي تبديل شد. اما نمايش "افرا" به دوره‌اي تعلق دارد كه بيماري مصرف در ايران رواج پيدا نكرده بود.
    بيضايي ادامه داد: امروزه هم از تكنولوژي‌هايي استفاده مي‌كنيم كه خودمان آن‌ها را نساخته‌ايم بين آن‌چه تظاهر مي‌كنيم و آن‌چه واقعا هستيم فاصله زيادي وجود دارد و گويي قصد برطرف‌كردن اين فاصله را نداريم كه باعث تأسف است.
    
    نويسنده "افرا" مصلح اجتماعي نيست
    نويسنده "شب هزارويكم" در پاسخ به پرسشي درباره ورود نويسنده به عنوان يك مصلح اجتماعي در پايان نمايش "افرا" هم مطرح كرد: نويسنده براي اصلاحات اجتماعي وارد نمي‌شود، چراكه نويسنده مصلح اجتماعي نيست، اما اين آگاهي را دارد كه سرنوشت آدم‌هايش به تغيير نيازمند است و اين‌چنين است كه پايان نمايش پاياني خلاقانه اما غيرواقعي است. زيرا نويسنده دوست ندارد واقعيت تا اين اندازه تلخ باشد، اما در عين حال مي‌داند كه تغيير نمايش‌نامه نيازمند تغيير محله است.
    
    راهروهاي تئاتر شهر شبيه چلوكبابي شده است
    او سپس با انتقاد از وضعيت بازسازي مجموعه تئاترشهر توضيح داد: درحال حاضر راهروهاي تئاترشهر شبيه چلوكبابي‌ها شده است و لزومي نداشت كه ديوارهاي آن چنين تغييراتي بكنند. تئاترشهر نيازمند پروژكتور و امكانات نوري و صوتي بود زيرا تجهيزات آن به 30 سال پيش متعلق است و از آن زمان تاكنون تغييري نكرده است، درحالي كه بايد وسايل و امكانات آن به روز شود.
    
    
    اميدوارم شرايط ساخت فيلمم فراهم شود
    بهرام بيضايي در پايان اظهار اميدواري كرد: به زودي بتواند ساخت فيلم "وقتي همه در خواب بوديم" را آغاز كند و گفت: در صورتي‌كه شرايط براي ساخت اين فيلم فراهم نشود، شايد به نوشتن اثر ديگري بپردازم.
    به گزارش ايسنا، اين نشست دو ساعته به همت انجمن منتقدان و نويسندگان خانه تئاتر ايران با اجراي حسين شاكري از اعضا هيات مديره‌ي اين انجمن برگزار شد. 

    

   تندیس پروین به بنی‌اعتماد و "گیلانه" رسید

    
    
    
    سومین جشنواره فیلم پروین اعتصامی با اهداء تندیس "پروین" به رخشان بنی‌اعتماد برای فیلم سینمایی "گیلانه" به عنوان تاثیرگذارترین فیلم با موضوع زن در دفاع مقدس به پایان رسید.

    به گزارش خبرگزاری مهر، روابط عمومی جشنواره فیلم پروین اعلام کرد مراسم اختتامیه این جشنواره از ساعت 17 امروز جمعه 14 دی با حضور هنرمندان، فیلمسازان و مدیران فرهنگی در تالار اندیشه حوزه هنری آغاز شده و از برگزیدگان با اهداء پنج تندیس پروین، پنج نیلوفر زرین، دو نیلوفر سیمین و 20 دیپلم افتخار فیلم‌های کوتاه و مستند تقدیر می‌شود.
    
    جوایز بخش نیلوفر زرین جشنواره به داوری داریوش مهرجویی، تهمینه میلانی و رخشان بنی‌اعتماد به این شرح به برگزیدگان اهدا می‌شود: نیلوفر زرین، دیپلم افتخار و جایزه نقدی بهترین فیلم داستانی به "تاریکی‌های شهر" مریم کتابفروش بدری، بهترین فیلم مستند به "بخارای من" لاله برزگر، بهترین فیلم تجربی به "نزدیکتر از نفس" پریوش نظریه و "درخت من" سارا سیادت‌نژاد)، بهترین پویانمایی به "پله پله تا ماه" توران کولیوند.
    
    جایزه ویژه هیئت داوران به مهناز محمدی برای "کوچنامه"، دیپلم افتخار به هانیه مجیدی برای فیلم "شهرک غرب"، سونا مقدم برای "آدم و دو حوا"، مریم سپهری برای "انار کوچک" و فرزانه زینلی برای "کراوات کتانی". ماهایا پطروسیان و زهرا واحدی هم برای بازی در فیلم‌های "سیاه و سفید" و "آدم و دو حوا" دیپلم افتخار می‌گیرند.
    
    تقدیر از رومینا محقق به عنوان جوانترین فیلمساز شرکت‌کننده از دیگر بخش‌های اختتامیه سومین جشنواره فیلم پروین اعتصامی است. دیگر برندگان این جشنواره عبارتند از نیلوفر سیمین بهترین فیلم داستانی به هومن سیدی برای "دندان آبی" و بهترین فیلم مستند به غلامعباس فاضلی برای "همنوایی ارکستر پراکنده"، جایزه ویژه هیئت داوران به پیمان نهان‌قدرتی برای "خواب سرد" و دیپلم افتخار به بیژن میرباقری برای "زیر پلک".
    
    جایزه بهترین فیلم 137 ثانیه‌ای به "137 ثانیه با ناشنوایان" زهره صادقی مهرعلی، جایزه بهترین فیلم داستانی بخش دفاع مقدس به "پستوی خالی" علی بیات، بهترین مستند به "مدار صفر درجه" محمود رحمانی، دیپلم افتخار به "دو خواهر" بیژن میرباقری، جایزه بهترین فیلمنامه اتحاد ملی و انسجام اسلامی به "ترانه‌ای برای لوبا" به توفان نهان‌قدرتی و دیپلم افتخار و حمایت موسسه تصویر شهر از تولید فیلمنامه "ایران ما" به فرشاد حاجی‌محمدی.
    
    سخنرانی معاون سینمایی وزیر ارشاد، مدیر عامل انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس، مدیران شبکه‌های چهار و پنج سیما، مدیر عامل انجمن سینمای جوان، حسین الهی قمشه‌ای و مازیار رضاخانی مدیر جشنواره از دیگر بخش‌های سومین جشنواره فیلم پروین اعتصامی است.

                                                                    ******

در نظرسنجي از حدود 4 ميليون علاقه‌مند سينما در وب سايت AOL

بهترين ها و بدترين هاي سينماي جهان در سال 2007 معرفي شدند

 

 

بازي "‌ادي مورفي"، بازيگر سرشناس هاليوود در فيلم "نوربيت" به‌عنوان بدترين ايفاي نقش سال 2007 سينماي جهان انتخاب شد.

وب‌سايت AOL كه به همراه ياهو و گوگل از بزرگ‌ترين شركت‌هاي اينترنتي جهان است، در نظرسنجي از حدود 4 ميليون علاقه‌مند سينما، بهترين‌ها و بدترين‌هاي سينماي سال 2007 را انتخاب كرد.

به گزارش خبرگزاري رويترز، "ادي مورفي" براي بازي در فيلم «Norbit» عنوان بدترين ايفاي نقش مرد سال 2007 را به‌دست‌ آورد و "ليندسي لوهان" با كسب 58 درصد آراء، براي فيلم «مي‌دانم چه كسي مرا كشت» عنوان بدترين ايفاي نقش زن را دريافت كرد.

در بخش بدترين فيلم كه هزينه بليت تماشاگران را به هدر داده است، «نوربيت» در مكان اول و «قانون جورجيا» در رده دوم قرار گرفتند. در بخش بهترين فيلم‌هاي سال 2007 نيز فيلم ضدايراني «300» و « ترانسفورمرها» اول و دوم شدند.

عنوان بهترين فيلم كمدي به «سوپر بد» رسيد كه بالاتر از «knocked up» ايستاد. همچنين "رالف فينس" براي ايفاي نقش جادوگر "ولدمورت" در فيلم "هري‌پاتر و محفل ققنوس" بهترين بازيگر نقش منفي مرد شناخته شد و "آنجلينا جولي" نيز براي فيلم انيميشن "بئوولف" بهترين نقش منفي زن انتخاب شد.

پیر بازیگری در خانه ‌هنرمندان

گروه فرهنگ و هنر ـ مراسم بزرگداشت جمشيد مشايخي هنرمند نامي سينما و تئاتر امروز چهارشنبه چهاردهم آذر در تالار بتهوون و تالار ناصري خانه هنرمندان ايران برگزار مي‌شود.

در اين مراسم بزرگان هنر؛ حميد سمندريان، جعفر والي، آيدين آغداشلو و بهزاد فراهاني به سخنراني درباره جمشيد مشايخي و آثارش خواهند پرداخت.
در اين مراسم جوايزي از سوي خانه ‌سينما، خانه تئاتر، انجمن بازيگران خانه سينما و سازمان فرهنگي - هنري شهرداري تهران به جمشيد مشايخي به پاس يک عمر فعاليت در حوزه تئاتر و سينما اهدا مي‌شود.
نمايش مستندي از زندگي و فعاليت هنري جمشيد مشايخي و اجراي قطعه موسيقي توسط نويد مصطفي‌پور از ديگر برنامه‌هاي اين بزرگداشت خواهد بود. جمشيد مشايخي تنها بازيگر سينماي ايران است که در يک سال در دو فيلم جريان ساز «گاو» و «قيصر» به ايفاي نقش پرداخت، اما به دليل حضورش در سينما از اداره هنرهاي دراماتيک در دوره ستمشاهي اخراج شد و مدتي اجازه بازي در صحنه تئاتر را نداشت.مشايخي متولد سال 1313 درتهران است و پيش از حضور در سينما سال ها در صحنه تئاتر بازيگري آموخت و در سال 1336 در اداره تازه تاسيس هنرهاي دراماتيک استخدام شد.
مشايخي در پرونده كاري خود در فيلم‌هايي همچون «چشمه»، «شازده احتجاب»، «نفرين»، «کمال الملک»، «طلسم»، «سرب» و «يک بوس کوچولو» نقش آفريني کرده است و نقش رضا تفنگچي او در سريال «هزار دستان» علي حاتمي فراموش ناشدني است.جمشيد مشايخي پس از نزديک به 60 سال بازي در نقش‌هاي مختلف تبديل به يکي از پيشكسوتان بازيگري ايران شده است. آخرين حضور مشايخي در تئاتر اجراي نمايشنامه «روي سنگفرشي خيس» نوشته اکبر رادي با اجراي هادي مرزبان است.اين برنامه از ساعت 20-18 در تالار بتهوون خانه هنرمندان ايران برگزار مي‌شود.

پوراحمد:
    «احمد‌زاده» دغدغه ساختن فيلم جنگي را در من زنده ‌كرد 

كارگردان «اتوبوس شب» گفت: وقتي داستان حبيب احمدزاده را خواندم، آن قدر روي من تاثير گذاشت كه دغدغه ساختن فيلم جنگي را در من زنده كرد.

    
    به گزارش فارس به نقل از سايت خبري خانه‌ هنرمندان ايران، كيومرث پوراحمد در جلسه تخصصي جشنواره محله، درباره موضوع «سوژه يابي براي فيلم» به سخنراني پرداخت.
    پوراحمد درباره اهميت سوژه‌يابي براي ساخت فيلم گفت:«براي سوژه‌يابي نگاه به موضوع بسيار مهم و تاثيرگذار است، سوژه‌هاي بسياري وجود دارد كه به ذهن مي‌رسد و در زندگي پيرامون ما حضور دارند، اما براي انتخاب سوژه مي‌بايست صبر و تامل داشته باشيم و مطمئن شويم كه اين سوژه دغدغه ماست و سپس دست به كار نوشتن فيلمنامه و ساختن فيلم شد. سوژه نقطه است و بايد داستان پيرامون اين نقطه شكل بگيرد.»
    پوراحمد درباره انتخاب سوژه براي فيلم‌هاي خودش گفت:«شخصا قاعده‌اي براي انتخاب سوژه ندارم مثلا در مورد فيلم آخرم«اتوبوس شب» داستاني از حبيب احمدزاده خواندم و آن قدر روي من تاثير گذاشت كه دغدغه ساختن فيلم جنگي را در من زنده كرد.»
    البته براي تبديل سوژه به فيلمنامه بايد مرحله تحقيق را بسيار جدي تلقي كرد. كارگردان قصه‌هاي مجيد درباره لزوم خوب ديدن براي انتخاب سوژه گفت:«خوب ديدن احتياج به تمرين دارد، البته اين تمرين مي‌بايست همراه با جهان‌بيني عميقي باشد و همين جهان‌بيني است كه تفاوت‌ها را ايجاد مي‌كند، به عنوان مثال شخصيت معتاد سيد در فيلم براي هميشه ماندگار شد و سي سال بعد رخشان بني‌اعتماد در فيلم «خون بازي» شخصيت متمايز ديگري خلق كرد. هم‌چنين بايد در نظر داشت كه كارگرداني تنها دكوپاژ كردن نيست بلكه دل و احساس هنرمند نيز بايد همراه اثر باشد.»

بالاخره "قرنطینه" در بیمارستان پایان یافت
    
    
    چند شب پیش کار فیلمبرداری فیلم قرنطینه در بیمارستان بوعلی به پایان رسید. این فیلم با کارگردانی منوچهر هادی و بازی بازیگرانی چون حمید گودرزی، نیوشا ضیغمی، شهره سلطانی، رضا رویگری، سجاد قره گزلو و افسانه بایگان با حضور خاطره حاتمی و رضا عطاران چند شب گذشته کار فیلمبرداری اش خاتمه یافت.
    
    همچنین بهروز افخمی که کار تدوین آن را بر عهده دارد، تا کنون بیشتر از 40 درصد کار را مونتاژ کرده است.
    لازم به ذکر است که پروژه این کار 40 روز طول کشیده است. فیلمنامه این فیلم توسط منوچهر هادی و سعید دولتخانی نوشته شده و تهیه کنندگی آن را محمد نشاط برعهده داشته است.
    
    منوچهر هادی که برای نخستین بار ساخت فیلمی سینمایی را تجربه می کند تا کنون پنج فیلم تلویزیونی دیگر نیز ساخته که در تمامی آن کارها موفق بوده است. او کارگردان جوان و توانمندی است که آینده درخشانی در سینمای ایران خواهد داشت.
    
    داستان فیلم از این قرار است که بر سر راه زندگی یک دختر و پسر که عاشقانه یکدیگر را دوست دارند مانعی وجود دارد و ... بهتر است توضیح بیشتری درباره آن داده نشود تا فیلم همچنان جذابیت خود را حفظ کند و علاقمندان خود به نظاره آن بنشینند.
    
    این فیلم قرار است در جشنواره فیلم فجر کاندیدا شود و با وجود حضور عوامل حرفه ای در جلو و پشت دوربین انتظار می رود که در جشنواره در چند رشته اصلی نامزد دریافت جایزه باشد.
    
    بازی رضا عطاران در این فیلم بسیار متفاوت است و پیش بینی می شود که این هنرمند توانا در جشنواره سیمرغ بلورینی را از آن خود کند. خاطره حاتمی نیز در این فیلم بازی متفاوتی را از خود به نمایش گذاشته است. 


  

   "كمال‌الملك" سينماي ايران مريض‌ احوال است...

 
    
    اين بازيگر سينما، تئاتر و تلويزيون در گفتگو با ايسنا كه همزمان با سال‌روز تولدش انجام شد از ديسك كمرش كه اين‌ روزها باعث شده است، استراحت كند و پروژه‌ي سينمايي را نپذيرد، سخن گفت.
    
    مشايخي همچنين به گفته‌ي خودش دچار درد معده نيز شده است كه ناشي از اثرات زخم اثني‌العشر است كه قبلاً داشته است.
    
    او گفت: دكتري گفت؛ مشكل از اعصاب من است و بايد براي يكي دو روز از تهران بيرون بروم كه اتفاقا رفتم اما وقتي برگشتم، دوباره اين درد شروع شد.
    
    مشايخي اظهار تاسف كرد از اينكه؛ پيشرفت‌هاي علمي انسان را دچار اضطراب و نگراني مي‌كند و ادامه داد: اين روند باعث دور شدن از طبيعت شده است، در حاليكه در دامن طبيعت هميشه همه‌چيز تازگي دارد و ثانيه‌ به ثانيه‌اش لذت‌بخش است.
    
    مشايخي که امروز 74 ساله شد قصد داشته در فيلم پناه برخدا رضايي بازي كند، اما به دليل بيماري‌ نتوانسته است پيشنهادي را قبول كند.
    
    او گفت: اين كار سينمايي فيلم‌نامه خوبي داشته است، اما ترسيدم وضعيت جسمي‌ام كار گروه را برهم بزند، اما در آينده اگر نقشي باشد كه با مردم ارتباط برقرار كند آن را قبول خواهم كرد.
    
    جمشيد مشايخي يكي از ماندگارترين چهره‌هاي عرصه بازيگري متولد 6 آذر 1313 در تهران است و از سال 1336 با نمايش "وظيفه پزشك" فعاليت بازيگريش را آغاز كرد و با فيلم كوتاه "جلد مار" در سال 42 مقابل دوربين رفت و دو سال بعد با فيلم "خشت و آينه" وارد سينما شد. تا به امروز ايفاگر نقش‌هاي ماندگاري بوده است كه از جمله آنها مي‌توان به فيلمهاي "گاو"، "قيصر"، "شازده احتجاب"، "سوته‌دلان"، "خانه عنكبوت"، "كمال‌الملك"، "گل‌هاي داودي"، "آوار"، "پدر بزرگ"، "طلسم"، "سرب"، "روز واقعه"، "خانه روي آب" و "يك بوس كوچولو" و مجموعه‌هاي "هزاردستان"، "داستان هاي مولوي"، "سلطان صاحبقران"، "امام علي (ع)" و "پهلوانان نمي‌ميرند" اشاره كرد.
    
    او پنجاه سال حضور مداومش در عرصه بازيگري را خوب ارزيابي كرد و اظهار داشت: خيلي لحظه‌ها بوده كه هدر دادم در حاليكه مي‌توانستم از اين لحظات تجربه كسب كنم. بنابراين به اين نتيجه رسيدم در هر سني كه انسان باشد مي‌تواند آن خطاها واشتباهات گذشته را تكرار كند.
    
    مشايخي ادامه داد: در آن‌زمان كه تئاتر را شروع كرديم براي اسم و شهرت نبود و عاشقانه اين‌كار را مي‌كرديم و وقتي كار خوب مي‌شد ارضاء مي‌شديم و اصلاً به اين فكر نمي‌كرديم كه وقتي در خيابان مي‌رويم مردم ما را بشناسند و عكس و امضاء بگيرند.
    
    وي از پيشكسوتان تئاتر در آن‌زمان ياد كرد و گفت: وجود آنها بود كه ما به اين حرفه علاقه‌مند شديم؛ درحالي كه بسياري از آن‌ها مورد بي‌مهري هم قرار مي‌گرفتند؛ اما تحمل كردند و نگذاشتند چراغ تئاتر خاموش شود و آن عشق و علاقه فقط به خود هنر بود.
    
    اين بازيگر پيشكوست ادامه داد: الآن دلم مي‌خواهد كنار نهر آبي بنشينم و صداي آب را بشنوم و طبيعت را ببينم؛ اما آن طرف قضيه را هم بايد ديد كه نه كارخانه و نه درآمدي دارم كه بتوانم از طريق آن زندگي‌ام را بگذرانم.
    
    او از "يك بوس كوچولو" به عنوان فيلمي نام برد كه در ميان كارهايش علاقه زيادي به آن دارد و به ايسنا گفت: اين نقش به خودم خيلي نزديك است و آن را دوست دارم.
    
    "آبادان" هم كار خوبي بود كه متأسفانه توقيف شد. از ميان كارهاي قديمي‌تر هم "قيصر"، "شازده احتجاب" ، "چشمه" ، "ماهي‌ها در خاك مي‌ميرند" و "سلطان صاحبقران" را خيلي دوست دارم.
     قرار است از نيم‌قرن فعاليت بازيگري مشايخي تقدير شود.
    او در بخش ديگري از اين ديدار درباره‌ي اين مراسم تقدير گفت: دوستاني زحمت كشيدند و علي‌رغم اين‌كه گفتم؛ اين‌كار را نكنيد. من را شرمنده كردند و قرار است مراسمي در روز 14 آذرماه برگزار كنند. در اين مراسم قطعا از حضرت حافظ مدد خواهم گرفت و جواب آن‌ها را با تفالي خواهم داد.
    
    وي سخنانش را با اين بيت حافظ كه "حافظ غبار فقر و قناعت ز رخ مشوي كاين خاك بهتر از عمل كيمياگري" به پايان برد.

       فیلمسازی به سادگی کودکی

  
     کیومرث پوراحمد که این روزها "اتوبوس شب" را روی پرده دارد، در ۱۶ فیلم خود هرگز محدود به یک ژانر یا سبک خاص نمانده و نگاهش را در عرصه‌های متنوع به گردش درآورده؛ نگاهی که برخاسته از سادگی و معصومیت کودکانه حتی به مفاهیمی چون جنگ است.
    پوراحمد فیلم های سینمای متعددی در کارنامه خود دارد که چند مجموعه تلویزیونی موفق هم مکمل آنها می‌شود؛ مجموعه هایی که هر کدام به نوعی در عرصه کودک و آثار پلیسی ـ کارآگاهی ایرانی نمونه و اولین در نوع خود بوده‌اند که ویژگی کوچکی نیست.

    "باران" اولین ساخته این کارگردان در سال ۶۱ متأثر از نگاه انقلابی آن روزها به عوامل و عناصر رژیم شاه است که به نظر می آمد تنها سوژه قابل کار و مبتلا به البته در کنار فیلم های حماسی دفاع مقدس است. ساخت دو فیلم "تاتوره" و "بی بی چلچله" در یک سال، دو رویکرد مختلف از فیلمساز را به همراه داشت.
    "تاتوره" محصول حاکمیت همان تفکر اشاره شده است که این بار متوجه عوامل امریکایی می شود که قبل از انقلاب در ایران حضور داشتند. چهره متجاوز این قشر این بار با نگاهی نمادین به تصویر کشیده می شود و خانواده به منزله جامعه کوچک ایران مورد نقدی قرار می گیرد که افراد خنثی را به واکنش وامی دارد. سوژه ای که با همین نوع پرداخت باب آن زمان و حال و هوا بود.
    "بی بی چلچله" مدخل پوراحمد برای نزدیکی به سوژه‌ای است که نشان می دهد علاقه‌ای خاص به آن دارد: کودک ـ نوجوان تنها و رویاهای اختصاصی او که با فانتزی فاصله عمیقی دارد. وقتی پسرک از یک نفرت کودکانه که از تنهایی او نشأت می گیرد به دوستی عمیق با راننده کامیون می‌رسد، شکنندگی و تأثیرپذیری اوست که برجسته می شود. رویای همراهی با مرد و ترک ناپدری که با او بدرفتاری می‌کند، هر چند کودکانه و واقعگراست، اما بخشی از آن به پرداختی که نویسنده برای ناپدری، راننده کامیون و ... قائل شده بستگی دارد.
    فیلم "آلبوم تمبر" بر پایه عمق بخشیدن به دوران کودکی و رفاقت های آن، رابطه ای را ترسیم می کند که با یک ظن دچار خدشه شده و با تلنگر کوچکی فرومی ریزد. پوراحمد در فیلم های بعدی خود هم این مفهوم ظریف را مورد پرداخت قرار می دهد که دنیای معصومانه کودکان همواره توسط بزرگسالان و عملکردهای آنها خدشه دار می شود. اما عمق نداشتن این سوء تفاهم ها باعث می شود خیلی سریع مسائل خود را حل کنند. ویژگی که معلوم نیست چطور در رسیدن به بزرگسالی از یادمان می رود.
    "گاویار"، "لنگرگاه" و "شکار خاموش" به تناوب به کودکان و نوجوانان می پردازند، با نگاهی واقعگرا به دنیا و مسائل آنها. "گاویار" ادامه همان نگاه روز به نوجوانی است که در موقعیت طراحی شده به نوعی دچار بلوغ شده و بزرگ می شود. مسئولیت پذیری نوجوانی که برای پیدا کردن مقصر کشته شدن گاو به جستجویی طول و دراز می پردازد فقط در جهت اثبات بیگناهی او نیست، بلکه در این مسیر یاد می گیرد چطور مانند بزرگسالان معامله کند و به عهدش وفادار بماند.
    "لنگرگاه" دو نوجوان را محور قصه خود قرار می دهد که بنا به مختصات این دوران و سرکشی های مألوف، دست به فرار می زنند و تازه با چهره واقعی اجتماع نه آنگونه که در ذهن دارند برخورد می کنند. پرداخت طنزگونه برخی شخصیت ها (حمزه) علاوه بر اینکه مهارت فیلمساز را در این حیطه آشکار می کند، به منزله تعدیل کننده اتفاقات تلخ و گزنده پیش روی دو نوجوان عمل می کند. واقعیت‌هایی تلخی که از حضور موسی به فیلم وارد می‌شود که کلیشه آدم منفی و همواره مترصد پهن کردن دام برای کودک ـ نوجوان دچار بحران است.
    در "شکار خاموش" فیلمساز با پررنگ کردن وجه کمدی این بار در یک شکارگاه و تمرکز بر رابطه شکاربان و پسرش، به یکسری تقابل در دنیای کوچک فیلم می پردازد. تقابل معلم و شکاربان، تقابل خاله خانم و شوهرش و ... که در انتها به پایانی در جهت تحقق آرزوی کودک فیلم ختم می شود.
    پوراحمد با تبدیل سه قسمت از مجموعه تلویزیونی "قصه‌های مجید" به فیلم هایی مستقل، به نوعی نقبی بین تلویزیون و سینما می‌زند و مختصات این دو مدیوم را در مقابل هم قرار می دهد که در مقایسه بار داستانی و پرداخت تصویری قسمت‌های تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی مستقل این مجموعه آشکار می شود. "شرم"، "صبح روز بعد"، "نان و شعر" و "سفرنامه شیراز" محصول این نگاه هستند.
    پرداختن به شخصیتی که در یک مجموعه تلویزیونی معرفی شده و دغدغه ها و مسائلش برای مخاطب آشناست می تواند کمک کند که مخاطب اینبار شاهد قصه هایی نامتعارفتر و خاصتر باشد. "شرم" هم در طرح مسئله و هم در پرداخت و پایان بندی این نگاه را دنبال می کند. "صبح روز بعد" در سه اپیزود به رابطه نادرستی می پردازد که بین اولیا مدرسه و مجید به عنوان یک دانش آموز شکل می گیرد. رابطه ای که برخاسته از نگاه متعصبانه بزرگسالان و پیامدهای آن بر این رابطه متقابل است.
    پوراحمد در "به خاطر هانیه" نگاهی دارد به نوجوانی محروم (بشیرو) که درگیر مسائل معنایی چون نذر می شود. نوجوانی که در جهشی رو به جلو در فقدان پدر، خود را ملزم به ادای دین و نذر او برای شفای خواهرش (هانیه) می داند. پرداختن به جزئیاتی که عرصه را بر بشیرو تنگ کرده و او را به دمام زدن در یک اتاق دربسته واداشته، علاوه بر اینکه نگاهی دارد به رشد شخصیت نوجوان، به نوعی عجین بودن او را با مفاهیم معنایی به رخ می کشد که شرایط هم برای رسیدن او به این لحظه چیده می شود.
    "خواهران غریب" با اقتباس وفادارانه از داستان اریش کستنر، یک فیلم خوش ساخت و پرداخت است که جزئیات خوبی برای ایرانیزه شدن اثر به آن اضافه شده است. انتخاب آسم برای دختری که نزد مادر زندگی می کند یکی از این جزئیات است. ویژگی که علاوه بر کارکرد در جابجایی دخترها می تواند به نوعی تصویرگر وسواس ها و حساسیت های بی حساب مادرانه باشد. اشتغال پدر به ساخت ترانه و موزیک های کودکانه هم می تواند نگاه یک وجهی به تیپ پدر را ارتقاء داده و او را تبدیل به شخصیت کند.
    "شب یلدا" شخصی ترین فیلم کارگردان است که در موقعیت نمایشی، تمهیدات روایی و ... هم از پرداخت خاصی برخوردار است. فیلم جز سکانس ابتدا و انتها در لوکیشن ثابت خانه می گذرد، آن هم با تک شخصیتی (حامد) که در طول این یک سال حبس خودخواسته، پوسته خود را می شکافد و به درکی تازه از عشق و خیانت می رسد. فیلمساز با نگاهی واقعگرا سعی می کند جلوه های تیره فاجعه ای چون ترک و خیانت را با تمهیدات نمادین به تصویر بکشد. اینجاست که هیچگاه مخاطب مطمئن نمی شود مهناز چرا او را ترک کرده و واقعاً در کشور غریب چه سرنوشتی پیدا کرده است.
    دیالوگ های مستقیم و اطلاعاتی همواره در پس غرش هواپیما یا فوران شوفاژِ خانه ای که در حال تخریب است و ... در ابهام می مانند و سرانجام همان ذهن ساده و معصوم کودک وار است که می تواند حامد را پس از گذر چنین تجربه تلخی دوباره عاشق کند. در حالی که او در فیلم خانگی و کالبدشکافی گذشته دنبال دلیلی می گردد که مهناز را در ذهن خود تبرئه کند. البته تصویری که فیلمساز از مهناز ارائه می دهد، هم در این جهت کمک می کند.
    در "گل یخ" پوراحمد این بار اقتباسی آزادتری از فیلم قدیمی "سلطان قلب ها" انجام می دهد. اقتباسی که در زمان حاضر و با نگاه تحلیلی که بر سینمای ساده نگر گذشته حاکم است، نمی تواند توجیهی جز سهل انگاری داشته باشد. اقتباسی که در پرداخت جلوه های معاصر و به روز هم ناکام می ماند و مثلاً از زلزله مستند رودبار و ... به گونه ای ساده انگارانه استفاده کرده است.
    "نوک برج" کمدی جذابی را در شکل گیری رابطه بین دو انسان متضاد روایت می کند. چیدمان موقعیت ابتدایی برای ترسیم تضادهای زن و مرد و تقابل میان آنها، به گونه ای است که می تواند شناسنامه خوبی از شخصیت ها ارائه دهد و با چند فراز و نشیب غیرقابل پیس بینی، آنها را به همسویی برساند.
    "اتوبوس شب" آخرین فیلم به نمایش درآمده این فیلمساز در ژانر دفاع مقدس است. فیلمی که به نوعی با کلیشه زدایی از مولفه های آشنای سینمای جنگ، تلاش می کند قصه ساده خود را در دنیایی کوچک با آدمهای محدود به تصویر بکشد و در این میان به زاویه دیدی جدید نسبت به دفاع مقدس و مردانش دست پیدا کند.
    این فیلم از چهارشنبه ۲۴ آبان ماه بالاخره پس از چند بار تعویق در سینماهای تهران اکران شده است. داستان فیلم درباره عیسی، رزمنده نوجوان ۱۵ ساله ای است که مأموریت پیدا می کند عده ای اسیر عراقی را با یک اتوبوس قدیمی به قرارگاه برساند.
    "اتوبوس شب" در جوایز فیلم آسیا پاسیفیک جایزه ویژه هیئت داوران را برد. این فیلم بر اساس فیلمنامه مشترک پوراحمد و حبیب احمدزاده ساخته شده و در جشنواره فجر و جشن خانه سینما جوایزی در رشته‌های کارگردانی، فیلم، فیلمنامه و بازیگری برده است. خسرو شکیبایی، محمدرضا فروتن، مهرداد صدیقیان، الناز شاکردوست، احمد کاوری و امیرمحمد زند بازیگران آن هستند.
    دو مجموعه تلویزیونی "سرنخ" و "قصه‌های مجید" حاصل رویکرد فیلمساز به مدیوم تلویزیون است. "سرنخ" با انتخاب یک کارآگاه پلیس به شدت ایرانی و پرداخت جلوه های به شدت ملموس از زندگی خانوادگی و شغلی او، می تواند تصویری کپی نشده از کارآگاهان خارجی را به نمایش بگذارد. ماجراهای هر اپیزود و در واقع پرونده هایی که در هر قسمت به عنوان اپیرود مطرح می شود، علاوه بر داشتن ما به ازاء واقعی به نوعی دربر گیرنده مسائل قشر محروم و متوسط جامعه است.
    خط سریالی مجموعه هم در کنار هر اپیزود، پیشرفت تدریجی دارد و این دو خط به نوعی پرداخت شده که در انتها مسئله خانوادگی زندگی کارآگاه یعنی به قتل رسیدن پدر زنش، با متهم شدن او تبدیل به پرونده نهایی مجموعه می شود. این مجموعه از نمونه هایی بود که در زمان خود توانست شکل گیری عشق و دل بستن را با یک سکانس تصویری و بدون رو به رویی دو شخصیت به نمایش بگذارد. سکانسی که دستیار و دختر کارآگاه هر کدام در اتاق خودشان در تنهایی به نقطه ای چشم دوخته اند و باد پرده ها را تکان می دهد و نگاه شخصیت ها به نقطه ای نامعلوم است ...
    "قصه های مجید" رویکرد پوراحمد به اقتباس از ادبیات ایران است. این بار با تغییر در جغرافیا و اصلیت نوجوان قصه، مجید یک نوجوان اصفهانی می شود که در کنار یک قصه ملموس و تجربه شده توسط مرادی کرمانی، دلمشغولی و تجربه های خاص کارگردان را هم ترسیم کند. کارگردانی که هنوز دوران کودکی را فراموش نکرده و به آن وفادار است تا حقانیت آن را به اثبات برساند. اینجاست که دیگر نمی توان از پرداخت ساده و یک سویه ماجراها و اتفاقات به عنوان یک نقطه ضعف نام برد.
    کیومرث پوراحمد در حال حاضر مشغول تهیه تله فیلم "دلشوره" به کارگردانی برادرش مهرداد پوراحمد است. این فیلم مضمونی اجتماعی دارد و با فیلمنامه ای از کیومرث در تهران فیلمبرداری شده است. داستان "دلشوره" درباره مردی به نام سعید سهامی است که پس از سال‌ها به کشور بازمی‌گردد و به دنبال بچه‌اش می گردد که با همسر سابقش زندگی می‌کند. در این جستجو سعید مسائلی برای همسر سابقش و شوهر جدید او به وجود می‌آورد که ...
    مجید مشیری، امیرمحمد زند، کورش سلیمانی، معصومه میرحسینی، ملیکا طباخی، امیررضا وزیری و بیژن سیفان بازیگران، ناصر کاووسی مدیر تصویربرداری، مهدی صالح کرمانی صدابردار، مهدی گلستانه دستیار کارگردان، داریوش بابائیان مجری طرح و کیومرث پوراحمد مشاور کارگردان هستند.
    
    منبع: خبرگزارى مهر

عكس جالبي از همايون ارشادی بازيگر ايراني در فيلم هاليوودي بادبادك باز

همايون ارشادي هم جهانی شد.این بازیگر ۵۰ ساله ایرانی در يكي از نقش هاي اصلي فيلم بادبادك باز به كارگرداني مارك فوستربازی کرده است.بادبادک باز براساس رمانی به همین نام از خالد حسيني ساخته شده و قرار است ۲۳آذر بر پرده سينماهاي جهان برود.

این بازيگر که برای اولین بار در کاکادو (تهمینه میلانی)بازی کرده بود با فیلم طعم گیلاس (عباس كيارستمي)در سال ۷۵به شهرت رسیدو بزودی در ۱۱ فیلم همچون عشق گمشده،درخت گلابی،مزاحم،جایی دیگر ،سیمای زنی در دوردست،سفربه هیدالو،رویای خیس،پرونده هاوانا،ازدوردست و...بازی کرد.او در فیلم بادبادك باز نقش پدر امير يكي از شخصيت هاي اصلي فيلم مارك فورستر به ايفاي نقش مي پردازد. در فيلم بادبادك باز به غير از ارشادي جمعي از بازيگران افغاني چون شوان توب، سعيد تاقماوي آتوسا لينوي و خالد عبدالله در نقش امير بازي مي كنند.

بد نيست بدانيد كه مشهورترين فيلم فورستر «در جست وجوي ناكجاآباد» است .فیلم جدیداین کارگردان (بادبادک باز)در آخرين مراحل آماده سازي خود است و قرار بود آبان ماه اكران شود اما به دليل خارج كردن بازيگران كودك فيلم از افغانستان به تعويق افتاد. به نظر مي رسد اين فيلم با توجه اقبال جهاني كه اصل كتاب با آن روبه رو شد، جزو فيلم هاي پرفروش سال شود.

اما قصه فيلم چنين است: آقا توفان پدر امير افغاني مالك و ثروتمند پشتون در كودكي با علي، بچه يتيم فقير، كه فلج اطفال چهره اش را سخت زشت كرده است و هزاره است، دوست و همبازي است. آقاتوفان با شاهزاده اي ازدواج مي كند و صاحب پسري مي شود به نام امير. علي هم با دختر عموي زيبا و سربه هوايش صنوبر ازدواج مي كند كه پس از به دنيا آوردن حسن لب شكري همراه كولي ها فرار مي كند. اميرتوفان در توفان حوادث ناگواري كه در كشورش روي مي دهد به همراه امير (راوي و شخصيت اصلي رمان) از افغانستان خارج مي شود و به آمريكا مي رود، اما بين راه افغانستان - پاكستان براي نجات يك زن افغان از دست يك سرباز روس، مبارزه سختي مي كند و سرانجام پيروز مي شود. پدر امير در نهايت در غربت آمريكا در حالي كه شاهد تكه تكه شدن سرزمينش به دست هموطنان و بعدها نيروهاي طالبان است مي ميرد

فيلم سينمايي "ميم مثل مادر" ساخته زنده‌ياد رسول ملاقلي‌پور جايزه بهترين فيلم بلند سينمايي دهمين جشنواره بين‌المللي فيلم مذهب امروز ايتاليا را به خود اختصاص داد. اين فيلم كه به همراه 12 فيلم كوتاه و بلند از سينماي ايران از جمله "خدا نزديك است" ( علي وزيريان)، "مسيح" ( نادر طالب‌زاده)،‌ "آفتاب بر همه يكسان مي‌تابد" ( عباس رافعي) و "گرگ و ميش" ( قاسم جعفري) در اين جشنواره حضور داشتند كه فيلم "آفتاب بر همه يكسان مي‌تابد" ( عباس رافعي) جايزه‌ي "روح ايمان و زن و دين" را به خود اختصاص داد. طبق اعلام بنياد سينمايي فارابي، از ميهمانان حاضر در اين جشنواره مي‌توان به كريستف زانوسي فيلمساز لهستاني و جوزپه دكارلي روزنامه‌نگار معروف همچنين انزوسيستي مجري طرح فيلم "مصائب مسيح" كه به همراه مجتبي راعي كارگردان سينماي ايران از اعضاي هيات داوران دهمين دوره اين جشنواره بودند.
گفتني است: هيات داوران ضمن اعطاي جايزه‌ي بهترين فيلم بلند سينمايي به فيلم "ميم مثل مادر" در بخشي از بيانيه خود در مورد اين فيلم آورده است: قلمي كه دركي عميق از تبعات جنگ به خصوص جنگ با سلاح‌هاي شيميايي را به مخاطب عرضه مي‌دارد مسئله‌يي كه نبايد هيچ گاه به وادي فراموشي سپرده شود.

سي و ششمين جشنواره بين‌المللي «نوو سينما» در شهر مونترال جايزه ويژه نوآوري «دنيل لنگلوئيس» خود را به فيلم سينمايي «بودا از شرم فرو ريخت» اهدا كرد. اين فيلم اولين كار بلند سينمايي حنا مخملباف، نگاهي است به شرايط و تنش هاي جامعه امروز افغانستان از وراي ديد يك كودك. اين چهارمين جايزه در طول ماه جاري است كه پس از جايزه يونيسف در جشنواره رم براي فيلم «بودا از شرم فرو ريخت» به حنا مخملباف اهدا مي‌شود كه پيش‌ از اين موفق به دريافت جايزه ويژه هيئت داوران و جايزه تلويزيون اسپانيا از جشنواره سن سباستين شده است.

مراسم بزرگداشت فريدون گله در خانه سينما

مراسم بزرگداشت فريدون گله ساعت 17 امروز با حضور سينماگران و علاقه مندان در خانه سينما برگزار مي شود.
در اين مراسم که به همت کانون کارگردانان و انجمن منتقدان خانه سينما برگزار خواهد شد، جواد طوسي و عليرضا رئيسيان به عنوان روساي اين دو صنف سينمايي سخنراني مي کنند. علي معلم ، غلامعباس فاضلي ، فريدون جيراني و سيروس الوند هم ديگر سخنرانان مراسم بزرگداشت سينماگر سالهاي دهه 1350 ايران در دومين سال درگذشت او خواهند بود، ضمن اين که نامه مادر فريدون گله نيز در اين مراسم خوانده مي شود.

"هالووين" بهترين فيلم ترسناك نيم قرن گذشته شد فيلم سينمايي «هالووين» به عنوان بهترين فيلم ترسناك سينماي جهان طي نيم قرن گذشته انتخاب شد. سايت فيلم‌هاي ترسناك "esplatter" كه يكي از بزرگ‌ترين سايت‌هاي فيلم در اينترنت است، پس از نظرسنجي از علاقه‌مندان سينما اعلام كرد، فيلم «هالووين» به عنوان بهترين فيلم ترسناك سينما در 50 سال گذشته انتخاب شد. به گزارش پايگاه خبري فيلم فستيوال، اين فيلم كه محصول سال 1978 است، توانست بالاتر از آثار كلاسيكي چون «غروب مردگان» ساخته "جورج رومرو" و «جن‌گير» قرار بگيرد. موسس اين سايت فيلم اعلام كرد، فيلم «هالووين» امروزه همچون 29 ساله گذشته يك شاهكار محسوب مي‌شود. خيلي از افرادي كه در نظرسنجي ما شركت كردند، در زمان ساخت فيلم حتي متولد نيز نشده بودند، اما اكنون هالووين را فيلم محبوب خود مي‌دانند. فيلم «هالووين» ساخته "جان كارپنتر" است كه با هزينه تنها 325 هزار دلار ساخته شد و فروش آن در آمريكا به 47 ميليون دلار رسيد. در اين نظرسنجي، «جن گير» در رتبه دوم ايستاد و «قتل‌عام زنجيره‌يي تگزاس» سوم شد و «غروب مردگان» در رتبه چهارم قرار گرفت. راب كوهن «موميايي3» را مي سازد "راب كوهن" خالق آثاري چون "سه ايكس" و "تند و سريع" فيلم‌برداري "موميايي 3" را به‌زودي در روستايي واقع در شمال شهر "پكن" آغاز خواهد كرد. به گزارش خبرگزاري رويترز، «موميايي 3» توسط شركت فيلم‌سازي يونيورسال پيكچر با بازي "لوك فورد" ساخته مي‌شود. "فورد" در نقش پسر "برندان فريزر" ظاهر خواهد شد. در دو قسمت اول "موميايي" (1999) و بازگشت موميايي (2001) "برندان فريزر" در نقش يك ماجراجوي جان ظاهر شده بود كه با اهريمن مبارزه مي‌كند. راب كوهن تهيه‌كننده و كارگردان 58 ساله آمريكايي درباره‌ي "موميايي 3" به رويترز گفت: اين فيلم جنگ بين خانواده‌ي كاشفان و باستان‌شناسان امپراتوري چين را روايت خواهد كرد. لوك فورد در موميايي3 نقش "الكس اوكانل" را بازي مي‌كند، او پسر بيست و چند ساله "ريك اوكانل" (فريزر) كه راهي سفري ماجراجويانه به مقبره‌هاي ممنوع در چين در هيماليا مي‌شود و در آنجا به يك موميايي جديد برمي‌خورد. نقش اين موميايي را جت‌لي بازي مي‌كند و "ميشل يوه" هم در نقش جادوگر ظاهر مي‌شود. فيلم‌نامه "موميايي 3" توسط "مايلز ميلر" و "آلفرد گو" به نگارش درآمده و "استفان سامرز" كارگردان دو فيلم اول يكي از تهيه‌كنندگان فيلم است. قرار است نمايش عمومي "موميايي 3" ژوئيه سال آينده اوايل (تابستان)، كمي پيش از آغاز مسابقات "المپيك پكن" آغازشود.

رازهای فتح گیشه

    
    
    
     مروری بر فیلم‌های پرفروش سال‌های اخیر سینمای ایران نشان دهنده این نكته است كه اغلب آثار موفق در گیشه، از دید صاحب‌نظران و منتقدان فاقد ارزش‌های سینمایی ارزیابی شده‌اند.
    در این سال‌ها كمتر پیش آمده فیلمی كه مورد توجه تماشاگران قرار گرفته از ساختار سینمایی قابل دفاعی برخوردار باشد. چگونه می‌شود فیلمی با ساختاری سست و كم مایه، موفق به فتح گیشه ‌شود؟ چگونه است كه فیلمی چون «شارلاتان» چند برابر «خیلی دور خیلی نزدیك» می‌فروشد؟
    و چرا اتفاقی چون «چهار شنبه سوری» كه هم مردم دوستش داشتند و هم منتقدان و كارشناسان بر ارزش‌‌هایش صحه گذاشتند؛ زیاد تكرار نمی‌شود؟ نقش ستاره‌ها در جذب مخاطب چقدر اهمیت دارد؟
    رضا درستكار، منتقد سینما، در این‌باره معتقد است فروش فیلم‌ها در سینمای ایران هیچ رمز و راز عجیبی ندارد.اما ظاهرا برخی دوست دارند آن را رمز آلود كنند. ممكن است در آثار ماندگار و باارزش هنری رازهایی وجود داشته باشد اما در مورد فروش فیلم‌های ایرانی هیچ اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد و تنها راز موجود، در سلیقه نازل بصری و سینمایی نگاه داشته شده تماشاگران نهفته است.
    ما سطح سلیقه تماشاگر را به هزار و یك دلیل نازل نگاه داشته‌ایم و تماشاگر دیگر رغبتی به تماشای فیلم‌های خوب سینمایی ندارد. قلیلی از افراد هم كه تمایل و عادت به سینما رفتن دارند، به آن به شكل سرگرمی و تفنن نگاه می‌كنند.
    
    ● ذائقه لو رفته تماشاگر
    به اعتقاد درستكار، یك فیلمساز در زمان ساخت فیلمش به اینكه مردم چگونه به آن فیلم نگاه می‌كنند توجه می‌كند. او می‌گوید: مردم ما مردم عبوس و تلخی هستند و دیگر از تماشای فیلم‌های تلخ لذتی نمی‌برد.پس در حال حاضر فیلم‌هایی از این دست نمی‌توانند در سینمای ما جریانی را به وجود بیاورند و فیلم‌هایی كه عكس این شرایط را نشان می‌دهند در گیشه موفق‌ترند.
    مردم ما تمایل به تماشای فیلم‌های‌رؤیا پرداز دارند. شاید در بعضی مواقع كه آنها شادتر بودند و روحیه متفاوت تری داشتند و به مفهوم مدرن، رنج‌های كمتری داشتند از فیلم‌هایی هم چون «گوزن‌ها»، «قیصر» و...استقبال می‌كردند چون می‌خواستند تلخی كه داشتند را بالانس كنند.
    از سوی دیگر در سینمای ما تعدادی تهیه‌كننده وجود دارد كه آنها سهم مهمی در نازل نگه داشتن سطح سلیقه تماشاگر ایرانی دارند. آنها ذائقه عمومی تماشاگر را می‌شناسند و از این مسئله سوء استفاده می‌كنند. به همین دلیل است كه شما شاهد هیچ سیر و تطوری در سینمای ایران نیستید.
    همه فیلم‌های ما این روزها فیلم‌های موسوم به دختر و پسری است یعنی دیگر قصه و داستان و فن و تكنیك و هنر هیچ اهمیتی ندارد. اكثر فیلم‌های سینمای امروز ایران حكم تنقلاتی را دارند كه شما همیشه به خوردن آنها تمایل دارید اما كاركرد این فیلم‌ها چیزی بیش از آن تنقلات نیست یعنی تنها سرگرم‌كننده هستند و در همان لحظه لذت بخش. اگر می‌خواهید بدانید جایگاه فرهنگ ما در این میان كجاست باید گفت دیگر چنین مفهومی در سینمای ما وجود ندارد.
    درستكار در مورد نقش ستاره‌ها در پرفروش شدن فیلم‌ها نیز معتقد است:در سینمای ایران همیشه مشكلات بزرگی وجود دارد. شاید ستاره‌ها هم نقش مهمی در فروش فیلم‌های سینمایی ایفا كنند.اما توجه كنید كه در وزارت ارشاد كه متولی فرهنگی كشور است باید مشخص كند بودجه‌ها صرف چه برنامه‌هایی می‌شود. متأسفانه فیلم‌های فاقد ارزش به راحتی مجوز اكران می‌گیرند اما برای بسیاری از فیلم‌های فرهنگی مشكلاتی سر راه اكران به و جود می‌آید.
    برخی نهادهای فرهنگی گاه به محافلی برای سیاسی كاری بدل می‌شود، از طرفی اصناف قدرتمند سینمایی مدام در جنگ و دعوا هستند و...حالا در چنین شرایطی چطور می‌توان تحلیل كرد كه مشكل فروش فیلم‌ها در سینمای ایران از كجا ناشی می‌شود.
    
    ● رویا فروشی فیلم سازان
    احمد طالبی نژاد نیز معتقد است مسئله مخاطب در سینمای ایران باید از چند زاویه بررسی شود. یك بعد این مسئله از لحاظ روان شناسی و جامعه شناسی قابل بررسی است.مردم ما در حال حاضر دغدغه ذهنی و مشغله‌های بسیاری دارند و حاضر نیستند به تماشای فیلم‌هایی بنشینند كه دغدغه‌هایشان را افزایش می‌دهد.
    اگر آنها به تماشای فیلم خوب نمی‌نشینند، به این خاطر است كه نمی‌خواهند واقعیت‌های اطرافشان را ببینند. اما فیلم «آتش بس» و «اخراجی‌ها » برایشان خوشایند است چون می‌خواهند از واقعیت‌های روز دور بشوند و در فضاهای غیرواقعی سیر كنند. در بعضی كشورهای دیگر هم این اتفاق رخ می‌دهد.
    مردم كشور هند هم از فیلم‌های هنری استقبال نمی‌كنند و در عوض مشتری دائمی فیلم‌های تجاری هستند. فیلم‌هایی كه فاقد واقعیت است. آنها می‌خواهند سرگرم بشوند پس فیلم سازان هم‌رؤیا فروشی می‌كنند.
    به اعتقاد این منتقد امروزه ایرانی‌ها هم تنها به‌دنبال سرگرم شدن هستند و می‌خواهند بخندند.البته همیشه هستند افرادی كه در اقلیتند و جزو مخاطبین كمال‌گرا محسوب می‌شوند و حاضر نیستند به تماشای هر فیلمی بنشینند. از نظر اقتصادی هم وقتی مردم ما مشكل دارند و ناامید و عصبی هستند به سراغ فیلم‌های ناامید‌كننده نمی‌روند.
    یعنی رفتار مردم ما به نوعی واكنش به شرایط موجود است.از طرف دیگر وقتی مسئله جرح و تعدیل در فیلم‌ها مطرح می‌شود، فیلم سازان به سمت ساخت فیلم‌هایی با مفهوم غیرواقعی معناگرا می‌روند. در این حالت محتوایی به مردم عرضه می‌شود كه واقعیت ندارد. در تلویزیون كه یك رسانه ملی است نیز همین اتفاق می‌افتد.آیا وقتی در تلویزیون شما شیطان و جن و روح را می‌بینید یعنی می‌خواهید مردم را از واقعیت‌ها دور كنید؟
    طالبی نژاد در مورد سهم هنر پیشه‌ها ی معروف در فروش خوب فیلم‌های فاقد ارزش سینمایی می‌گوید: این طور نیست كه همیشه ستاره‌ها باعث فروش خوب فیلم‌ها‌، حالا با هر كیفیتی بشوند. گاهی اوقات حتی ستاره‌ها هم نتوانسته‌اند ضامن موفقیت فیلم‌ها باشند.
    این اتفاق در بعضی دوره‌ها برای هنر پیشه‌های مطرح و خوبی هم چون پرویز پرستویی و رضا كیانیان رخ داده است.اما شاید در مورد بعضی از هنر پیشه‌های تازه‌تر این حرف صحیح باشد.هنر پیشه‌هایی كه گاه مخاطب را به یاد هنرپیشه‌های هندی می‌اندازند و باعث جذب مخاطب می‌شوند.
    اما در نهایت باید گفت كه مردم ما خسته هستند و ما هم نمی‌توانیم با برنامه‌های تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی آنها را خسته‌تر كنیم.هر چند كه فیلم‌های خوب مشتری خودشان را پیدا می‌كنند و كم كم به ارتقای سطح سلیقه تماشاگر كمك می‌كنند. اما باید فیلم‌هایی ساخته شود كه نه به ابتذال دامن بزنند و نه بیانگر روشنفكری مطلق باشند حالا پیدا كردن فرمول ساخت این فیلم‌ها به عهده سینماگران است.
    
    ● هرچه بی‌محتواتر، بهتر
    فرزاد مؤتمن كارگردان نیز معتقد است مسئله استقبال تماشاگران از برخی فیلم‌های فاقد ارزش‌های هنری اصلا مسئله تازه‌ای نیست.
    او می‌گوید: در همه جای دنیا این اتفاق می‌افتد و غالبا این گونه فیلم‌ها در گیشه موفق هستند. فرهنگ عمومی همیشه گرایش بیشتری به فیلم‌های بی‌محتوا و كم مایه دارد.البته همیشه فیلم‌های خوب هم وجود دارند و فیلم ‌سازان تلاش می‌كنند فیلم‌های متفاوتی خلق كنند. حتی كارگردانهای بزرگ و مطرح هالیوود هم همیشه فیلم‌های خوب و آثار شاخص شان كمتر از فیلم‌های تجاری‌شان می‌فروشد. این مسئله اصلا تعجب برانگیز نیست.
    اما به اعتقاد این كارگردان مسئله فروش خوب فیلم‌های فاقد ارزش‌های سینمایی به شكل
    غلیظ تری در كشور ما اتفاق می‌افتد. او می‌گوید: شاید نظارت بیش از حد، برخی از سینماروها را به سینما بی‌اعتماد كرده است.لابد چون احساس می‌كنند یك فیلم هر چه بی‌محتواتر باشد بهتر است! اگر شرایط ساخت فیلم‌های جدی‌تر فراهم شد مردم هم علاقه بیشتری نشان می‌دهند. وگرنه مردم هم با همین موج جلو می‌آیند.
    مؤتمن درخصوص تأثیر گذاری چهره‌های شاخص بازیگری در فروش خوب فیلم‌ها نیز معتقد است:بازیگران البته تأثیرگذار هستند اما در كشور ما به تجربه ثابت شده كه حضور ستاره‌ها تضمین‌كننده موفقیت فیلم در گیشه نیست. هر چند من معتقدم اگر فیلمی بسازیم كه ستاره نداشته باشد خطر كرده‌ایم و من به‌عنوان یك كارگردان ترجیح می‌دهم با ستاره‌ها كار كنم چون هم فروش فیلمم بیشتر می‌شود هم معتقدم ستاره‌ها بهترین هنرپیشه‌ها هستند.
    اما از سویی دیگر باید گفت جامعه ما جامعه جو زده‌ای است و چند سالی است كه جو سینمای ما به سمت فیلم‌هایی شبیه به همین طنزهای شبانه تلویزیونی گرایش پیدا كرده است.مردم این جو را از تلویزیون می‌گیرند و این فرمول در سینما هم جواب می‌دهد یعنی سلیقه تماشاگر با این برنامه‌های تلویزیونی تربیت می‌شود.
    
    ● نیاز به سینمای استاندارد
    در كشورهای صاحب سینما، جز در مواردی استثنایی، به ندرت پیش می‌آید كه محصولی زیر استاندارد، قادر به فتح گیشه شود. فن‌آوری در سینمای معاصر، حرف اول و آخر را می‌زند و برای جذب تماشاگر باید به سمت«حرفه‌ای»شدن رفت. در این‌جا اما فتح گیشه قواعد دیگری دارد. گاهی اوقات كافی است دو ستاره پولساز در فیلمی حاضر شوند تا فروشش تضمین شود.
    در حالی‌كه در هالیوود فیلمی چون «تهاجم» با بازی نیكول كیدمن و دانیل كریك(جیمز باند تازه سینما) چون فیلم ضعیفی از كار در می‌آید، به شدت هم در گیشه شكست می‌خورد.در این‌جا اما هر فیلمی خوب بفروشد «حرفه‌ای» و معمولا هر فیلمی كه قادر به جذب مخاطب نباشد، به غلط هنری نامیده می‌شود.
    سال‌ها پیش زنده یاد جلال مقدم جمله‌ای گفته بود كه هنوز هم كاربرد دارد:«حرفه‌ای بودن مانع فكر كردن نیست.»با رسیدن به سینمایی استاندارد می‌توان امیدوار بود كه فیلم‌های موفق در گیشه، اگر واجد نوآوری و خلاقیت نیستند،دست كم حرفه‌ای باشند.
    
    منبع: همشهري آنلاين